6167

شبیه گل های نیلوفر که مردابی را به زیبائی

و تماشا می نشانند، تو در من وا می شوی

در بوی خوش یک. زن که رؤیاهای خفته را بیدار

می کند و عشق را به وجد می آورد.

در تو جاهائی ست پر از شکوفه بارانُ

نغمه های ماه که پای هیچ خیالی

به آن نمی رسد و چشم هیچ خوابی

به عمرش ندیده است. خیابانُ کوچه هایت

مسیر دخترکان گل فروشُ نیمکت های

عاشقانه ای ست برای یک زن، برای یک مرد

، بی هیچ فاصله ای میانشان.

سکوتت آرامش برکه هاست، لب هایت نجوای

جویباران دور دست که در گوش جان می پیچد.

شب هایت شب کافه های رقصُ هلهله، روزهایت

فرصتی ست برای مرور لحظه های خاطره.

محبوبم !

سوی من بیا با ساق های

لبریز رقص کولی ها زیر نور ماه، آغوشی

که فصل لانه سازی کبوترهاست و بازوانی

که شاخه های سبز طراوت پر از نغمهٔ چکاوک هاست.

سوی من بیا

توئی که حضورت گلشن رازستُ منی که

همیشه دلم می خواست یکی را

خیلی دوست داشته باشم خیلی !