4484
شب استُ بارانُ پنجره
چراغی نمی سوزد
خیالی نمی وزد
دیگر نمی دانم
با زبان کدام گریه
به دلم بیاموزم
که عشق همیشه می آید
که عشق همیشه می رود
چه کسی می داند
بادها چرا می میرند
یا قصه ها کجا می روند ؟!
و من با تمامِ من
تمامِ تو را
دوست خواهم داشت
در همیشه ای که
هیچ کس نمی داند
چرا تنهائی
همیشه می ماند
و قاصدک ها
چرا به دنیا می آیند !
مرا ببخش اگر در سکوتم
حرف هائی ست
که نمی توانم بگویم
همان هائی که به خاطر دوست داشتن ات
مرا به گریه می اندازند
وقتی دلم بادبان پاره ای ست
در طوفان عشق
و فانوس چشم های تو
پیدا نیست !
برچسب:
نویسنده: سارا قاسمی