4604

وقتی ندارمت

چهار فصلِ روح من

پائیز ست

نوری خاکستری

چونان غباری خسته

بر من می نشیند

و آخرین جیرجیرک ها

در باران برگ ها غرق می شوند

و آنچه می ماند

یک منِ خستۀ قابل پیش بینی ست

در انتهای روح عشق