4485

چشم هایت که می وزد
رو به رویت می نشینم
آن سان که گل ها
صورتشان را
به ضربه های باران
بالا می گیرند

من با استدلال چشمانت
مرگ را انکار می کنم
وقتی زندگی
تمام آن چیزی می شود
که مرا احاطه می کند

شعرهایم
کبوتران آواره ای هستند
که راه خانه را نمی یابند