4563

مرا ببخش
اگر با ابرها حرف می زنم
من (تو) ندارم
پرندگان تنها
هرگز آشیانه نمی سازند

چشم هایت که می وزد
رو به رویت می نشینم
آن سان که گل ها
صورتشان را
به ضربه های باران
بالا می گیرند

من با استدلال چشمانت
مرگ را انکار می کنم
وقتی زندگی
تمام آن چیزی می شود
که مرا احاطه می کند

شعرهایم
کبوتران آواره ای هستند
که بی نشان تو
راه خانه را نمی یابند

عشق
تنفّس دهان به دهانِ
گلَ ستُ پروانه