ماه من !
آسمان عشق من
ستاره گریه می کند برای تو
جهان خالی ام گلزار زردی ست
که هر برگ ریخته اش
رؤیائی ست از نفس افتاده
دست هایت که نیست
دلم با کفش های خاطره
بی سرزمین تر از بادهای نیمه شب
در کوچه های دیروز
دنبال تو می گردد
محبوبم ! بی نور تو
دنیای من چون شمعی نیمه جان
رو به بادهای فاصله نشسته است
در احساسی
که طعم گریه می دهد
قلب عزیز من !
آیا عشق طرز دیگری نداشت ؟!
برچسب:
نویسنده: سارا قاسمی