تو همانی که عشق از دست تو روزگار ندارد با تمام خاطرات یک آغاز با تمام ترس های یک پایان

به تو فکر می کنماشک هایمشبیه گلبرگ های یک گل سرخبه زانوی اندوه عاشقانه ام می ریزند آبشاری از خاطرات عشق که دلت می خواهد دستت را زیر هر قطره اش بگیریقبل از رسیدن به زمیندلم بی تو پرنده ای ستبا بال های شکستهکه پرواز نمی تواندو بی پر پروازاز پرنده چه می ماند ؟! یکشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۱          پرویز صادقی...

ماه من !آسمان عشق منستاره گریه می کند برای توجهان خالی ام گلزار زردی ستکه هر برگ ریخته اشرؤیائی ست از نفس افتادهدست هایت که نیستدلم با کفش های خاطرهبی سرزمین تر از بادهای نیمه شبدر کوچه های دیروزدنبال تو می گرددمحبوبم ! بی نور تودنیای من چون شمعی نیمه جانرو به بادهای فاصله نشسته است در احساسی که طعم...

دست های سردم گله دارندهیچ زمستانیچنین دست های کوچکی نداردکو تابستان دست هایت ؟!که بی تو من بهاری آغشتهٔ پائیزمو تنهائی ستتن پوش لحظه های بی توام چه قدر عشق غمگین ست ! و این به آن شکوه می بخشد شنبه ۶ اسفند ۱۴۰۱          پرویز صادقیAdblock test (Why?)

چشم هایم رادر چشم تو باز می کنمآنقدر به من نزدیک می شویکه نمی دانم چگونه صدایت کنممثل یک گل در من وا می شویو من تو رادر خیابان های نفس اتتا انتهای عشق قدم می زنمآنجا که باراننام های تو را ابداع می کندو پروانه ها به خاطر می سپارند دوشنبه ۱۷ بهمن ۱۴۰۱          پرویز صادقیAdblock test (Why?)

نگاه کن چگونه رؤیاها دلم را غارت می کننداین باغ پر از شکوفه های یاد تو راکه در نسیم عشق کهکشان ها را معطر کرده اندوقت است که باز آئی سه شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۱          پرویز صادقیAdblock test (Why?)

نگاهم خیابان خلوتی ستکه تو در آن قدم میزنیمیان برگ های عشقی پائیزیکه سنگفرش راهِ توستو درختان بی پرنده ایکه دست به دستتو را از من می گیرندو لانه های خالی پر از خاطرات عشق رادر دلم می ریزندو توبا هر قدمدورتر که می شویگریه به من نزدیک تر می شود چهارشنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۱          پرویز صادقیAdblock test (W...

تومعنای عشقیکه هیچ کس توان شرح آن را نداردواژه ها خودشان را سبک می کنندوقتی اسم توفراخوان تمام رؤیاهاست پنجشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۱          پرویز صادقیAdblock test (Why?)

عشق، اندوه، تنهائی تمام آنچه از تو در دلم جا ماند حرف هایم با خیالت از سکوت هم سبک ترند !

عشق، اندوه، تنهائیتمام آنچه از تودر دلم جا ماندحرف هایم با خیالتاز سکوت هم سبک ترند !و من میان لبخندی ناتمامبه تو می اندیشم چهارشنبه ۵ بهمن ۱۴۰۱          پرویز صادقیAdblock test (Why?)

من در مورد تنهاتی ام می نویسم از منظرهٔ پائیزی که چشم هایم شد و از صدای بارانی که تمام شنیدنم شد

وقتی که دوستم داری لب خیالت می نشینم از جویبار عشق دسته گل می چینم

هر روز با طلوع چشمانت بیشتر از دیروز عاشقف می شوم تو به تکرار عاشق شدن می ارزی

عاشقانه هایم برداشتی از چشم های تو ست شاعر شعرهای من توئی

به من نگو که گریه نکن من تو را در آب اشک هایم زنده نگه داشته ام

تو را همیشه دوست خواهم داشت با قلبی پر از پروانه که جز گل دنیای دیگری نمی شناسد

تو پرسیدی زندگی چیست و من آهسته گفتمت موسیقی ست که هیچوقت نمی دانی صدا و احساس کجا به آخر میرسند و درد از کجا آغاز می شود

شعر من کلبه ای ست در گوشه ای از عشق باغی از نجواها که تو را در من اختراع می کنند و هر واژه دری می شود رو به یک رؤیا

دهان دلم برای اسم تو کوچک بود مرا ببخش برای این شعرهای شکسته

مرا ببخش اگر نامحدودی چون تو را با واژه های محدود می نگارم بر صحیفهٔ عشق