در آسمان عشق توپر از هوای پر زدنم چشم هایت !بال هایم را به من برسان

خیال تودلم را تغذیه می کندچون دایه ای که نوزادی را

به عشق که می اندیشم از زندگی به تو تبعید می شوم آنجا که جوان می شود روزهای سالخوردهٔ من که بی تو زندگی فقط جائی ست برای تنبیه رؤیاها

می گویند هر کس آنگونه محشور می شود که می میرد و من هرگز نخواسته ام در عشق بی تو تنها بمیرم

تو نیستی و روزهای زندگی برایم مرگ های کوچکی ست که در خاطرِ عشق دفن می شوند زمان مرا می کُشد و من زمانه را که

تنهائی عاشقانه ام سرسرائی پر از اتاق های بسته است و دسته کلیدِ نبودنت به هیچ دری نمی خورد آنجا که اشک ها در اعماق دلم

چشم هایت دروازهٔ خورشید دست هایت روزیِ سفرهٔ عشق ست زندگی می درخشد بر شانه های نام تو "گل به توانِ پروانه"

فکر کردن به تو لب های احساس مرا به لطافت می نشاند زندگی طلوع می کند و می فهمم دیگر برای هیچ چیز تعجیلی نیست حتی ا

دست هایم نخ نما شده اند در مصاف با واژه ها واژه هائی که رؤیاهاشان را گم کرده اند این مسافران کرهٔ پائیز که نشانی اندوه مرا

پشت این فاصله ها از تو نوشتن گلی سمّی ست چه مهلک و چه زیبا !

عاشقانه هایم برای تو گلدان گل های کاغذی ست که چشم به راهِ بارانند لبِ دیوارِ آرزو

به تو نگاه می کنم در آئینهٔ واژه ها و اندوه شعرهایم که زندگی تنها اشک آنهاست !

و این فاصله ها که می گویند چقدر گم شده ام بی تو !

همیشه به یاد می آورم لحظه ای که نگاهم تو را قاب گرفت و دیدم چگونه دنیای من به چشم های تو چکید !

یک فنجان خیال با طعم عشق نویسنده : پرویز صادقی 4736 گفتنِ دوستت دارم لذّت ساده ای ست که انکار آن کار من نیست اسم تو را که می برم دهانم طعم ماه می گیرد دست هایم سر می رود از آغوش اسم تو را که می برم در هوای زمین گل می ریزند و باران هر جا که باشد کارش را زمین می گذاردُ تا پیشِ تو می دود گفتن دوستت دار...

یک فنجان خیال با طعم عشق نویسنده : پرویز صادقی 4737 یلدا می آید تا پائیز را بدرقه کند و من امشب تو را در یک بوسه بیشتر با دهانی پر از تقلّای برگ های زرد به رؤیای باران می سپارم تنور یادت را به هیزم فاصله ها بر می فروزم و بر زانوی عشق انار دلم را برایت دانه می کنم عاشقانه ترین عاشقانه ام را به گیسوی ...

پرم از رؤیای آزادی و آزادیِ رؤیا عشقت را جرعه جرعه می نوشم بی آنکه بیندیشم فردا شاید دریائی نباشد زندگی زنجیری از نفس ست چه قدر محکم چه قدر نازک !  

نمی دانم که چیستی  فقط می دانم او که واژه هایم را شاعر می کند توئی تو

تمام قصه های عشق زیبا ست امّا علاقه ام  چشم های تو ست دو خورشیدی که نمی گذارند شبِ هیچ فاصله ای بر تو در دلم سایه کند  

عشق به تو می آموزد چگونه می توان  با لب های اشک به صورت زندگی لبخند زد