دست هایت مسیر بازگشت پرستوها به لانه است راهی که به انتهای عشق می رساندم بهشت کوچکی که تتها فرشته اش توئی

مرا ببخشاگر با ابرها حرف می زنممن (تو) ندارمپرندگان تنهاهرگز آشیانه نمی سازندچشم هایت که می وزدرو به رویت می نشینمآن سان که گل هاصورتشان رابه ضربه های بارانبالا می گیرندمن با استدلال چشمانتمرگ را انکار می کنموقتی زندگیتمام آن چیزی می شودکه مرا احاطه می کندشعرهایمکبوتران آواره ای هستندکه بی نشان تورا...

جای خالی ات در من خیابانی ست یکطرفه به سمت تو با حاشیه ای از نیمکت های بارانی و درختان خاطره ای که میان شاخُ برگ هاشان چشم های تو لانه کرده اند و تنها عابر سایه های خیس شان خیال توست که تا دیر وقتِ عشق از من بیرون می ماند

گوش کن سکوت هایم با لبِ باران سخن می گویند که گل واژه ها را می شکوفد تا عطرشان مشام چشم هایت را نوازش کند زیباگرِ عشق ! به باغ عاشقانه ام خوش آمدی

مرا ببخشاگر با ابرها حرف می زنممن (تو) ندارمپرندگان تنهاهرگز آشیانه نمی سازندچشم هایت که می وزدرو به رویت می نشینمآن سان که گل هاصورتشان رابه ضربه های بارانبالا می گیرندمن با استدلال چشمانتمرگ را انکار می کنموقتی زندگیتمام آن چیزی می شودکه مرا احاطه می کندشعرهایمکبوتران آواره ای هستندکه بی نشان تورا...

شب های من با تو از جنس آرامش ست ماهِ روی تو چون میوه ای آویزِ شاخه های تاریکی ست خورشید در پوست آن خوابیدست

یک فنجان خیال با طعم عشق من رؤیائی دارم تو در من جزیره ای پنهانی و واژه هایم قایقی ست به سوی تو پرویز صادقی

یک فنجان خیال با طعم عشق من رؤیائی دارم از تو نوشتن واژه هائی می خواهد از جنس پروانه که زیبائی را پرواز می دهند پرویز صادقی

دلم مأوای رؤیاهاست این کبوتران گنبد عشق که چشم هایت براشان دانه می پاشد

خون رؤیاهایم گردنِ چشم های توست

تو را با واژۀ گل می نویسم که عطرش در خون پروانه ها جاری ست این عاشقانه های ذی حیات که عشق را پرواز می دهند و دل را به تماشا می نشانند

مثل گل های مغربی در وسوسۀ طلوع ماه زیر باران خیالت می شکوفم مثل عطر جا مانده در پیراهن دختران گل فروش مثل شوق رقصِ همواره در ساق پای کولی ها تو را در دلم با خود حمل می کنم