هر بار که فکر می کنم  دیگر بیشتر ازین نمی شود تو را دوست داشت تو ثابت می کنی  که اشتباه کرده ام

به شکرانۀ تو زندگی هرگز بهتر ازین نبوده است

وقتی پای تو در میان است عاشقانه هایم حق دارند قیافه بگیرند برای عشق

درین هوای بی توئی چون تک درخت پائیزی در مسیر بادهای فاصله بی رؤیای یک پرنده زرد می ریزم  

کاش می شد روزها را در قلکی پس انداز کرد تا ابدیت ببایدُ بگذرد آن وقت همه را من با تو سر می کردم !

وقتی نفس هایم سیلاب های خواستن توست حالا تو فکر کن ندارمت !  

هر شبِ بی تو دریا به خیال عاشقانه ام بر می گردد و من می شکنم به شن هائی که مرا نمی شناسند گوئی خیالت کیمیاگری ست که هستی ام را به تنهائی های کوچک بدل می کند و من نمی دانم می شود چشم ها را هم از اشک ها جدا کرد ؟!

روی دیوار افکارم صورتت را می کشم از سکوتُ سکون تو آرامش می چینم

کاری که باران می کند احساس مرا به آنچه واژه ها به آن نمی رسند نزدیکتر می کند وقتی که تو در گوشه ای از باران در عشق راه می روی و قطره ها صدای پایت را دست به دست به گوش قلب من می رسانند من از باران احساسی با تو می گویم که چهار فصلِ تقویم عمر من با توست شعرهایم فقط فاصلۀ میان باران تا باران ست آنجا که ...

نبودنت مرا اشغال کرده است آتشفشان های خاموش در احساسم سر به طغیان می گذارند درد سنگ هائی را که در دهان بستۀ عمرم مدفونند بیرون می ریزند خاکستر گرمی که تنهائی ام را حاصلخیز می کند !

پر از دلتاهای درد پراز رودهای خسته ام اندوه همیشه عشق را عزیزتر می کند اشک هایم به بلندای سکوتی ست که گلوی فریادش پر از کوکوی کبوترها و رستاخیزِ گنجشک هاست که از دانه های یاد تو روزی می چینند

خیالم را کجا بگذارمکه دست چشم هایت به آن نرسد ؟! ملاقات تو را تن می کنم با کفش های پر از باران به وعده گاه های عاشقانۀ دنیا می روم و دیر وفتِ عشق به خانه بر می گردم با چشم هائی پر از کفش های تو پشت در این باغ شکوفه های گیلاس در می گشایم و از عطر حضورت جا می خورم دیوارها عقب می روند افق در افق گلُ ری...

تمامِ من ! نیامدی ! انگار وعدۀ تقدیرست آنگونه بمیرم که زاده شدم ناتمامُ ناآماده

رؤیاها معصوم نیستند و اگر هیچ ثوابی نکرده باشند همینکه تو را در من تذکر می دهند به بهشت خواهند رفت

میان پنجره پائیز ست کافی نیست که بگویم تنهایم در من بارانی ست که نمی شود نوشت مثل نبودنت که چیزی جایش را پر نمی کند

وقتی ندارمتچهار فصلِ روح من پائیز ست نوری خاکستری چونان غباری خسته بر من می نشیند و آخرین جیرجیرک ها در باران برگ ها غرق می شوند و آنچه می ماند یک منِ خستۀ قابل پیش بینی ست در انتهای روح عشق

برای دیدنت من پر از صبر پنجره هایم تا آمدنت پشت عاشقانه هایم می نشینم آنجا که کسی جز اندوه مرا پیدا نمی کند

نبودِ تو زخم های روشنی ست که مرا گرم می کنند و باعث می شوند احساس کنم که زنده ام

در من تنهائی جائی برای رفتن ندارد هر شب آنرا به گریه تبعید می کنم این قطره های آه که بوی نای عشق می دهند

تمام دلم در تصرف رؤیاهائی ست که تو را در من برپا می کنند و قطع نمی شوند که من یک نفر باشم